Zomaar enkele publicatie’s die de afgelopen jaren op het internet verschenen.
| KANTTEKENING BIJ DE MOORD OP SUZANNE WISMAN.. | |
|
|
|
|
|
|
| Sexpeuter.. | |
|
|
| 47 jaar voor kale kutjes.. | |
|
|
|
|
|
|
| Het verdriet van Samir A. | |
|
|
|
|
|
|
| De naakte onschuld. | |
| In de Romeinse tijd liepen kinderen tot een jaar of tien, twaalf gewoon naakt in het rond, en, zo dacht men, dit tastte niet in het minst de eerbaarheid van de samenleving aan, zolang het maar om nog niet geslachtsrijpe kinderen ging. Zoals nu zo ongeveer op elk gekleed strand hele jonge kinderen onbekommerd in adamskostuum kunnen rondlopen zonder dat iemand zich daar aan stoort of op het idee komt dit te gaan verbieden. Ik mag er natuurlijk van uit gaan dat er tweeduizend jaar geleden procentueel eveneveel pedofielen rondliepen als nu.. Het verbod en taboe op naakt en dan met name naakte minderjarigen/kinderen tekent in feite de absurdheid waarmee de huidige samenleving met sex om gaat. Hoe kan een overheid toch in godsnaam het menselijk lichaam, of delen daarvan, als ’slecht’ zien, zonder zélf iets grondigs verkeerds in zich te dragen? Als je er al vanuit gaat dat zoiets onschuldigs als ons eigen lichaam al verkeerd is en de zeden zou aantasten, lieve hemel, wát is er dan goed aan ons?Maar veel belangrijker: het verbod en taboe op naakt kán alleen maar meer sexuele frustratie’s bij mensen doen ontstaan, en de uiteindelijke uitwassen in het sexueel gedrag van een hele maatschappij doen toenemen.Degeen onder u die vaak naaktrecreatieterreinen bezoekt weten dat kinderen, wanneer ze aan naakt gewend zijn helemaal niet meer opkijken van een naakt lichaam, terwijl iedereen zich wel heugen kan hoe mensen -homo’s of hetero’s of pedo’s- van welke leeftijd ook, ongezond en bevooroordeeld kunnen reageren bij het zien van een naakt lichaam of van geslachtsdelen.Het moet wel van een diep gezonken aard getuigen dat bewindslieden en autoriteiten om belangen die niet verder reiken dan het eigen belang volharden in de opvatting dat naakt en pornografie onze moraal en zeden (of die van onze kinderen) meer aantasten dan het zien van ongekend geweld en grensloze minachting naar eerlijkheid en oprechtheid.. |
|
| Jongens en aangiften.. | |
| Uit de spits:‘De politie in Eindhoven heeft gisteren een 44-jarige man aangehouden die drie minderjarige jongens seksueel misbruikt zou hebben tussen 1986 en 1998 in Berkel Enschot. De man misbruikte de toen 10 jarige jongen die hij in zijn huis had opgevangen. Het misbruik duurde totdat de jongens een jaar of zestien waren.’Nu vraag ik je: “misbruik?” Waarom zijn die knapen dan zes jaar lang vrijwillig steeds weer terug naar die man gegaan? Hoe kan misbruik plaatsvinden als de ’slachtoffers’ steeds weer uit vrije wil terugkeerden naar de zogenaamde dader? En is daarom hier wel sprake van misbruik?Waarschijnlijk hebben de jongens zes jaar lang heerlijk genoten van elkaar en van die man, lekkerder dan zelf masturberen, en is ze nu door een jaloerse vrouw/vriendin zo gek gemaakt dat ze ‘misbruikt zijn’ en dat ze aangifte moeten gaan doen. Ja, als je maar vaak genoeg te horen krijgt dat je misbruikt ben geloof je er zelf wel in. Stel nu dat ze in plaats van duizend maal te horen hadden gekregen dat ze misbruikt waren duizend maal te horen hadden kregen dat ze uitgelezen en verheven waren en geluk hebben gehad dat ze zo lekker konden genieten, terwijl honderdduizend andere kinderen alleen in hun eentje voor het eerst moesten klaarkomen en jarenlang in hun eentje masturberen en fantaseren moesten? Waren ze dan ook op het idee gekomen om naar depolitie te gaan en hun vriend van toen aan te geven? Ik zeg u: die jaloerse wijven hebben hierin een vinger in de pap! Diezelfde jaloerse wijven die die kerel, als het ze zouden zinnen, lastiggevallen hadden met seks en, als ze de kans hadden gehad, misbruikt zouden hebben. “Hij is toch al zestien?” |
|
| Pijn en verdriet. | |
| Een grotere misdaad dan het wegnemen van een man zijn vriendjes, een nóg inmens’lijke grieven -neen: marteling- diewelk een mens de ander aan kan doen is gewis, naast andere bekende martelmethoden als levend inmetselen, levend verbranden, iemands kinderen en geliefden ombrengen of levenslange eenzame opsluiting, het wegnemen -het afstelen- van een onschuldige, lieve jongen zijn bloedeigen v r i e n d j e s! Soms loop ik wel eens door de straten en dan plotseling besef ik ‘t me; ik zie dan al mijn medescheps’len langslopen, winkel-in-winkel-uit, met of zonder hun geliefden, en dan plots’ling dat schrikbeeld van arme ik die ingemetseld werd, onschuldig levenslang kreeg, bestolen van al het liefste wat ik bezit -erger nog dan alleen maar mijn eer afgenomen- zij die elkaar liefhebben maar samen de mijne afnamen.Maar wat is dan die liefde waard, wanneer die liefde, of liever gezegd: wanneer uit die liefde, zo ze zelf beweren, zoveel misdaad vloeit? Kan die liefde net zoveel waard zijn, net zulk een grote waarde hebben, als de mijne? Is er niet slechts één moeder aarde waarop wij leven? |
|
| De vrouw als spil achter de pedofielenvervolging. | |
| Even uit de vrije hand…. stukje over de vrouw als spil achter de pedofielenvervolging. Bij bestuderen van de oorzaken van de pedofielenvervolging van de afgelopen twintig jaar moet als drijvende kracht worden gezien de vrouw en wel de sexuele drang van de vrouw te heersen over de man en over zijn sexualiteit. Een vrouw wilt niets liever dan een mannelijk geslacht, en ze pleegt nog liever zelfmoord wanneer ze daar niet aan kan komen. Voor dat doel moet alles wijken: andere vrouwen, kinderen, ja zelfs de man! Om dat mannenlichaam te kunnen beheersen is ze genoodzaakt de wereld van alles over seks en seksuele moraal wijs te maken, dus: jongens beginnen als ze een jaar of zeventien, achttien zijn naar meisjes te kijken; jongens willen altijd seks en denken daarbij niet aan meisjes, jongens die niet met meisjes willen vrijen zijn afwijkend en zijn homoseksuelen, monogame seks is alleen maar goed, seks en relatie gaat altijd samen (dus seksule aantrekkingskracht houdt in dat je ook geestelijk voor elkaar bestemd bent, liefst levenslange trouw), en natuurlijk seks is alleen maar goed met volwassenen. Al die leugens probeert ze angstvallig in stand te houden door andere gevoelens of meningen te verketteren. Kijk eens goed om je heen. Kijk eens naar het gedrag van meisjes en vrouwen. Hoe ze mannen minachten. Hoe ze zich laten bedienen door mannen. Hoe ze de hele wereld wijs maken dat mannen altijd maar vrouwen willen misbruiken en verkrachten, behalve als zij wilt, dan is het goed. Hoe mannen altijd vrouwen mishandelen. Dat vrouwen altijd zwakker zouden zijn dan mannen. Wel eens het tegenovergesteld gehoord? Vast wel, maar hoe vaak? Vrouwen hebben de hele wereld wijs gemaakt dat de man er is om de vrouw seksueel te dienen en seks alleen maar goed is als de vrouw het wil. Zo kan ze heersen over de mannen en de mooiste man uitkiezen, en moeten alle mannen naar de pijpen van vrouwen dansen. En de meeste mannen, macho en stom als ze zijn, trappen erin. Ze is ook zo goed in het manipuleren en tegen elkaar opzetten van mannen. Als er een man is die niet doet wat zij wilt, zullen andere mannen hem van homofilie of erger, pedofilie of onmannelijkheid beschuldigen. Ooit wel eens een vrouw gezien die door mannen beschuldigd werd niet vrouwelijk genoeg te zijn door zich niet in te laten met mannen en mannenseks?Zij is de intrigant van nature en overheerser van deze wereld geworden, onder het mom van vrouwenonderdrukking, maar alleen maar als doel mannen te misbruiken voor haar eigen genot. Tot zover vrouwen die nog niet seksueel bevredigd zijn. Seksueel bevredigde vrouwen echter zijn nog veel erger. Als een vrouw seksueel bevredigd is wilt ze nog maar een ding: mannen vernederen en overheersen. En dan heb je ook nog vrouwen die nooit bevredigd zijn en te oud zijn om nog te kunnen wedijveren met jongere vrouwen. Dat zijn zure, oude vrouwen die alleen nog maar genoegen scheppen in het kwetsen van mannen.Zo ontstaat er een maatschappij waarin de vrouw in het middelpunt staat, overal haar seks laat zien en overal als misbruikt door mannen wordt gezien. Mannen misbruiken vrouwen en mannen misbruiken kinderen. Maar vrowuen zijn altijd goed en willen niets. Neen neen. Ondertussen zijn het vrouwen die mannen in allerlei overheidsinstantie’s zogenaamd veroordelen en behandelen als ze blijk hebben gegeven van zogenaamde seksuele afwijkingen. Vrouwen die mannen opsluiten als ze geen gehoor willen geven aan de lusten van de vrouwen.De kinderen zijn natuurlijk de eerste gedupeerden van de seksuele lusten en het egoisme van de vrouw. Immers: als een vrouw een mannenlicham veroverd heeft is het natuurlijkle gevolg daarvan dat ze een kind krijgt, terwijl die kinderen daar helemaal niet om gevragd hebben of ook maar enig belang hebben bij hun eigen geboorte hier op aarde. Ze mogen van het begin af aan werken om later, als ze geluk hebben en een spleetje tussen hun benen hebben lekker achterover te gaan liggen en te zien hoe de man zich een ongeluk werkt overdag en des avonds zich krom werkt om haar lusten te bevredigen. Daarvan komen wederom nieuwe kindertjes en de circel is rond. Ik als aantrekk’lijke man, vooral vergeleken mijn leeftijdsgenoten en als intelligente man (vallen ze op: intelligente mannen) ben vele, vele duizenden malen het slachtoffer geweest van de lusten van vrouwen. Oude vrouwen, lelijke vrouwen, gekke vrouwen, honderdduizenden en honderdduizenden! Heel af en toe laat God zijn Rechtvaardige hand strijken over deze vrouwenwereld: dan word er een vrouw verkracht en mishandeld… Weet, pedofielen, dat de vrouw onze grootste vijand is! |
|
| Bij de dood van Sadam Hoessein. | |
| Ik weet dat ik nu niet één kogel door de kerk heen jaag, maar een heel magazijn leegschiet, maar wat me op het hart ligt moet ervanaf, anders had ik me ook niet hoeven aan te melden op dit forum. Het is ook niet zozeer een mening die ik hier naar buiten toe draag, maar eerder een visie, een vernieuwde visie op de wereld om ons heen…Despoten zijn mijn vrienden. Ze vertonen de allerhebbelijkste neiging de onderdrukkers van pedofielen, het volk, het leven dusdanig zuur te maken dat ze er niet ook maar aan dénken mannen die liever een mooie jongen begeren dan een vies, l*llengek wijf, te vervolgen als een jood, overal zwart te maken en hem het liefhebben, als een martelende inquisitie, onmogelijk te maken. Alsof wij geen gevoelens hebben en van nature kinderen alleen maar misbruiken willen en geen pijn, gemis en verdriet voelen wanneer we worden gescheiden van onze oogappel. Sadam was zo een man. Tijdens zijn bewind moet Irak zo een beetje de enige plek op aarde zijn geweest waar geen pedofielenhetze heerste en de media constant, dag op dag, ongestoord haatberichten onze richting over het volk uit kon storten. Het is des te treffender voor de lafheid en criminaliteit van een land als Amerika om juist Sadam Hoessein aan zijn vijanden over te leveren. Bush, kindermoordenaar pur sang, en Amerika, heterofascistisch bolwerk no1, die de man die zoveel anti’s het bestaan onmogelijk maakte en zoveel homo’s en hetero’s die mensen als jij en ik castreren en vermoorden willen, van het leven beroofde en het haten, martelen en demoniseren onmogelijk maakte, overleverde aan zijn ergste vijanden. De Arabieren hebben een gezegde dat luidt: ‘De vijand van je vijand is je vriend’. De man die zoveel anti’s die mij mijn kinderen afpakten of af zouden pakken, zoveel anti’s die mij pesten of zouden pesten, uitscholden of zouden uitschelden, misbruikte of zouden misbruiken en bedreigen, beledigen en vermoorden of dat zouden doen, wanneer ze de kans kregen, over de kling jaagde is voor mij een held!De Nederlandse radio laat zoals altijd alleen maar de meningen horen die stroken met de hunnen, met opvattingen die zogenaamd correct zijn. De Nieuwe Hilterman is natuurlijk gestoord! “Hij heeft het verdient” hoorde ik iemand zeggen. “Zij hebben het verdient” zeg ik dan.Als klap op de vuurpijl lieten ze een mening van de een of andere politicus horen: “Nederland is tegen de doodstraf, maar ik heb er wel begrip voor.” Nuwel, weet je wat ze op straat zeggen als je er naar vraagt? “De doodstraf, alleen voor kinderverkrachters!” En er is geen één kind dat iets anders zegt als het groot is, of het moet zélf een pedofiel zijn!” Ik heb geen medelijden met mijn beulen! |
|
2 Reacties
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Plaats een reactie

meer zal volgen…
Hallo
Starter. (DNH)
Hoe ik terecht ben gekomen op jouw pagina’s weet ik
eigenlijk niet, ik was niet specifiek aan het zoeken,
maar terecht kwam ik er vorige week. En ik bleef er
hangen, en heb alles gelezen. Met stijgende verbazing,
en met stijgende waardering, en met stijgende
herkenning. Zelden heb ik een stuk gelezen op
internet, of waar dan ook, waar ik het zo hartgrondig
mee eens was en waarin ik zoveel herkende in de
weergegeven mening ten aanzien van heterosexualiteit,
homosexualiteit, en pedosexualiteit, en de ins en outs
daarvan in de maatschappij, zowel vroeger alsook nu.
Er op terug kijkend kan ik niet om de conclusie
heenkomen dat mijn jeugd in zekere zin
kind-onderdrukkend is geweest, en in elk geval
volledig sex-onderdrukkend. Bepaald was al lang voor
mij dat mijn sexuele gevoelens als kind niet
bestonden. Punt uit. Net als jij had ik al toen ik
ongeveer 6 jaar was sexuele gevoelens, hevige
nadrukkelijk aanwezige sexuele gevoelens. En niet
alleen gevoelens, ook verlangens! Ik was wat je
misschien zou moeten noemen sexueel nieuwsgierig,
kon zelden van mijn eigen kleine telkens weer harde
piemel afblijven, wilde altijd in de broekjes van mijn
klasgenootjes zitten en met hun piemels spelen -wat
ook regelmatig gebeurde -, was stiknieuwsgierig naar
de grotere piemels van hun grotere broers waar ik
maar zelden de gelegenheid voor heb kunnen vinden om er
echt aan te zitten-, en kon in de klas vaak mijn ogen
niet afhouden van het volle kruis in de broek van onze
onderwijzer. Ik weet nog zeer bewust dat ik ’s-avonds
in bed mij veel en vaak heb liggen afvragen wat de
leraar wel in z’n broek zou hebben, en hoe een echte
volwassen l*l er uit zou zien. Gezien heb ik die nooit
natuurlijk. Ik heb geen slechte jeugd gehad, ben
gewoon in een normaal gezin opgevoed, wel een gezin
echter waar sexualiteit, laat staan kindersexualiteit,
totaal niet bestond. Net als in de maatschappij om het
jonge jongetjes dat ik was heen. En de sexuele
verlangens namen zeker niet af, ze werden heviger. En
ze werden denk ik er op terug kijkend ook heviger om
dat ze werden ontkent en ik er niets mee kon doen.
Tegen de tijd dat ik tien was, en ik overdrijf
absoluut niet, snakte ik naar sex. En kreeg niks, ik
was tenslotte tien en ik kon geen sexuele gevoelens
hebben. Ik weet nu dat ik daardoor, maar misschien
niet daardoor alleen, worstelend door m’n pubertijd
ben gegaan, en altijd problemen met sexuele relatie’s
met volwassenen daaraan -ik beschouw mezelf overigens
als homo – heb overgehouden.
Vaak heb ik mij afgevraagd, en nog steeds vraag ik mij
regelmatig af, of ik een evenwichtiger mens was
geworden met een evenwichtiger sex-leven als ik wel
mijn sexuele behoeften en verlangens waren onderkend
en erkend door mij omgeving toen ik zes was en de
jaren daarna. Als ik er wel wat mee had kunnen doen.
Als er wel een volwassene in mijn omgeving was geweest
met wie ik had kunnen ontdekken wat die verlangens
eigenlijk waren. Als er een verantwoordelijke pedo in
mijn omgeving was geweest die mijn jonge maar
nadrukkelijk aanwezige sexuele gevoelens serieus had
genomen en met wie ik in een niet bedreigende situatie
had kunnen experimenteren. Ik ben er voor mijzelf,
na jaren van ontkenning, van overtuigd dat het beter
voor mij zou zijn geweest om niet meer dan tien jaar
lang een essentieel deel van mijn jonge zelf te hebben
moeten ontkennen omdat de maatschappij en dus mijn
opvoeders hadden bepaald voor mij dat het allemaal
niet bestond.
Je zult begrijpen waarom ik zo veel herken in jouw
teksten, en mij net als jij zo ongelooflijk kwaad kan
maken over de voortdurende en voortgaande volledige
ontkenning van sexuele gevoelens en behoeften van
kinderen, van de totale natuurlijkheid daarvan. Ik was
zo’n kind, en ik kan niet de enige zijn geweest. Elk
kind heeft z’n eigen sexualiteit, z’n eigen behoeften
veel of weinig, heel veel of heel weinig en z’n
eigen absolute recht op de beleving van die
sexualiteit, precies zoals jij feitelijk, uitgebreid
en goed onderbouwd, ook aangeeft. Het doet mij oprecht
en soms haast letterlijk pijn om soms in de ogen
kinderen om mij heen, in mijn familie en in de buurt
waar ik woon, een oprechte sexuele nieuwsgierigheid te
zien en te herkennen zoals ik dat zelf had, en om te
weten dat die oprechte en volstrekt natuurlijke
nieuwsgierigheid niet en waarschijnlijk nooit zal en
kan worden ingevuld. En er dus ook voor dat kind weer
een jarenlange periode van frustratie en
schuldgevoelens over de eigen sexualiteit
onvermijdelijk is, en dat daarmee weer een al jong
beschadigd mens in de maatschappij word gezet.
Louter en alleen vanwege het feit dat de maatschappij
en vooral de zogenaamde professionele deskundigen
kindersexualiteit wensen te ontkennen en verbieden.
Het doet des te meer pijn omdat ik weet dat ik een
jongetje in wie ik dat zie of herken zou kunnen
helpen, hem zou kunnen behoeden voor de pijnvolle
jaren die ik zelf moest doormaken, door zijn
sexualiteit serieus te nemen en een verantwoordde
gids voor hem te zijn. Zoals ik een gids zo
vreselijk graag had willen hebben toen ik zelf dat
jongetje was en zulke echte en oprechte sexuele
verlangens had.
Jouw stuk is dagenlang in mijn hoofd blijven hangen,
en nu ik een reactie schrijf komen jouw stellingen
niet alleen weer naar boven, maar voel ik ook dezelfde
woede naar de kindersex onderdrukkende maatschappij om
ons heen die jij duidelijk weergeeft. Ik zou hier nog
veel meer over kunnen schrijven, net als over mijn
bijna niet te stoppen behoeften uit mijn jeugd en over
mijn ideeen en verlangens nu, maar daar zit je
misschien helemaal niet op te wachten. Ik kon het
echter niet laten je te complimenteren met je
uitgebreide tekst(en), en je een paar dingen over
mijzelf te melden naar aanleiding daarvan. Weinig
mensen hebben denk ik de moed die jij lijkt te hebben.
En daardoor worden generatie’s kinderen feitelijk nog
steeds voor een deel in hun gevoelens onderdrukt. Ik
zou het leuk vinden een reactie van je te krijgen, hoe
kort ook, maar respecteer het uiteraard als je daar
geen reden toe ziet of geen behoefte aan hebt.
Groet, T.
Beste
DNH.
Bedankt voor je reactie allereerst, het is
hartverwarmend om in contact te komen met iemand die
zo op dezelfde lijn zit als het gaat over kinderen en
kindersex. Moet ik je overigens DNH blijven noemen,
dat je een alias gebruikt kan ik goed gebruiken en
het is naar mijn mening een schande dat dat eigenlijk
noodzakelijk is, of is er een (verzonnen) naam waarmee
ik je kan aanspreken? Ik respecteer elke keuze
uiteraard.
Je vraagt of ik het goed vind dat je mijn e-mail op je
site hebt gezet, en dat vind ik prima. Veel meer
mensen die zich kwaad maken over het gebrek aan het
recht op sex voor kinderen en de
genstitutionaliseerde onderdrukking van de volstrekt
natuurlijke sexuele gevoelens van jonge kinderen
zouden zich in de discussie over pedofilie en
kindersex moeten mengen.
Je geeft aan DNH dat je benieuwd bent naar mijn
ervaringen, en omdat ik de vertrouw mag je die ook
horen. De ervaringen die ik als kind heb gehad mag je
van mij ook op je site zetten, dit zijn er enkele.
Ik denk dat ik niet ouder was dan 8 toen ik vol
fascinatie naar de televisie zat te kijken naar
sportuitzendingen, vooral en met name als het over
zwemmen ging en ik kon kijken naar bijna naakte
volwassen mannen. Geloof me, ik herinner het mij als
de spreekwoordelijke dag van gisteren. Ik kon mijn
jonge ogen niet van de tv afhouden, niet van die
prachtige blote mannenlijven, en al helemaal niet van
die strakke kleine zwembroeken die ze toen droegen en
waarin toch behoorlijk goed iets te zien was van
hetgeen er in zat. Vrijwel continue had ik een harde
piemel in mn eigen (korte) broekje, wat ik soms met
veel moeite moest verbergen. Vrijwel altijd na zon
uitzending ging ik op mijn eigen kleine kamertje
spelen, alleen speelde ik toch een beetje anders dan
zonder twijfel mijn ouders dachten. Ik kon het na het
zien van al die mooie bijna naakte grote mannen niet
nalaten met mn harde piemel te gaan spelen,
letterlijk niet. Ik vond het heerlijk plat liggend op
mn bed met mn broekje helemaal naar beneden en met
een stoel voor de deur om te voorkomen dat een van
mijn twee broers of mijn ouders binnen kwamen flink
met mn harde piemel heen en weer te rijden over de
warme en niet heel erg zachte deken. Ik lag mijzelf
dus te masturberen, niet meer en niet minder, 8 jaar
oud als ik was. En ik vond het heerlijk! Alleen wist
ik niet dat ik aan het masturberen was, ik wist alleen
dat ik mij ongelofelijk lekker en opgewonden voelde
als ik dat deed, met mn ogen dicht en denkend aan en
dromend van al die grote bijna blote mannen en van de
geheimen die er in hun kleine strakke zwembroeken te
vinden moesten zijn. Wat ik wilde, waar ik van droomde
en niet begreep en ook niet uitgelegd kreeg door een
volwassene, was niks anders dan sex met die mannen.
Waar ik ontegenzeggelijk behoefte aan had was
lichamelijk contact met die mannen, was spelen met
hen, met hun lichamen en met hun in mijn voorstelling
grote mooie palen, was hun laten spelen met mijn
veranderende lichaam, en vooral met mijn kleine altijd
opstandige piemel en met mijn poepgaatje. Maar niet
alleen was wat ik deed stiekem, het was vooral ook
iets dat niet bestond en niet mocht bestaan! Terwijl
ik ervan overtuigd ben dat het absoluut normaal was
dat ik wilde ontdekken en experimenteren, en dat
ook het grootste gedeelte van de jonge jongetjes in
deze wereld een dergelijke fase doormaakt. Niet
alleen in de tijd dat ik jong was, ook vandaag de dag
nog. Gek genoeg voel je als kind al dat de behoeftes
waar ik het over heb niet kunnen, en het zegt alles
over de onderdrukkende maatschappij toen en nu om die
kinderen heen dat je zoiets al op je 8ste weet!
Zoals zo veel jonge jongetjes er zullen wel geen
wetenschappelijke gegevens over bestaan maar ik in elk
geval ben er van overtuigd dat het zo is heb ik ook
op die leeftijd en al eerder ook gerommeld met
vriendjes die (ongeveer) even oud waren als ik.
Elkaars piemels bekijken, elkaars piemeltje vasthouden
om te weten hoe het voelt, samen plassen en kijken
wie het verste komt, je piemel als zwaard gebruiken
en vechten door tegen elkaar te slaan, kijken hoe
het voelt als je mekaars piemel tegen elkaar drukt en
een beetje op en neer langs mekaar laat glijden, en
meer van dat soort dingen. Ik heb op die leeftijd ook
met een vriendje van school waar ik veel kwam zn
beiden ouders werkten en dat was toen nogal apart maar
wij hadden dan wel het rijk alleen wat
verdergaande spelletjes gespeeld. Het was natuurlijk
een soort doktertje, alleen waren we dan wel man en
vrouw (we wisten niet beter natuurlijk want
voorlichting op jonge leeftijd over homosexualiteit
was minstens even taboe toen als over kindersex nu) en
lagen we naakt tegen en op elkaar op zijn bed op zn
zolderkamertje lekker met onze continu stijve piemels
te spelen. Ik had toen ook absoluut, en geloof me al
ik dat schrijf, verder willen gaan, en elkaar willen
pijpen en met elkaars poepgaatje willen spelen. Hij
durfde dat niet, en het is ondanks mijn overduidelijke
behoefte aan verdergaande sex-spelletjes ook nooit
gebeurd.
Kijkend naar de zwemwedstrijden en daarna
masturberend op mijn jongenskamertje waren het de
spelletjes die ik met mijn schoolvriendje deed
waarvan ik droomde dat ik ze ook met die mooie grote
volwassen zwemmers kon doen. En niet alleen met die
zwemmers, maar met veel en vele meer volwassen mannen,
ook bijvoorbeeld met een paar mannen uit de buurt die
ik kende van zo rond de twintig, meer jongens dan
mannen dus feitelijk. Dat is geen inbeelding die
pas later in mijn leven ontstaan is, zoals
waarschijnlijk de zogenaamde professionele
hulpverleners feitelijk haast altijd
kindonderdrukkende zelf sexueel gefrustreerde
hetero-monoculturisten met een te beperkt en
verwrongen belevings- en inlevingsvermogen, en
inderdaad denk ik veelal ook iemand worstelend met
eigen verholen pedo gevoelens en die structureel
negatief projecterend op anderen zouden concluderen
als ik met ze zou praten, het is niet meer en niet
minder dan wat ik absoluut zelf wilde! Waar ik
behoefte aan had. Waar ik naar snakte! En wat ik niet
kreeg, niet toen en niet in vele jaren daarna. Louter
en alleen omdat de maatschappij toen om mij heen, en
die is nu nog veel onderdrukkender geworden, niet
wenste na te denken over de oprechte sexbehoefte die
ik als kind had. En, zoals ik al eerder heb
geschreven, het gevolg daarvan was dat er voor mij een
jaren durende periode begon waarin ik gedwongen aan
het bouwen was aan sexuele frustraties. Immers, de
oprechte sexuele gevoelens en sexuele behoeften die ik
had verklaarden mijn jonge gevoelige kinderziel toen
al tot anders, raar, niet normaal, en niet te
vergeten ziek. Een kind had, en heeft, officieel
geen sexuele gevoelens, en als ik die dan wel had dan
was ik dus ziek. Niet dat dat ooit tegen mij gezegd
werd, dat hoefde berhaupt niet, de hele maatschappij
was en is zo onderdrukkend ten aanzien van kindersex
dan je het gewoon wel al voelt als kind. Dat, DNH, had
mij bespaard kunnen worden. En bespaard moeten worden.
Net als dat nu aan zo heel veel jonge jongetjes
bespaard zou kunnen worden. Mijn hart breekt als ik
aan al die jongetjes denk, en aan het feit dat de
geschiedenis niets maar dan ook niets leert aan de
huidige volwassenen die weer opnieuw kinderen en hun
sexuele verlangens en behoeften onderdrukken, en aan
de jongetjes die net zon zwaar frustrerende periode
moeten gaan doormaken als ik moest, en ik weet zeker
vele andere jongetjes met mij.
Door zon beetje alle landen ter wereld is de
Universele Verklaring van de Rechten van de Mens
aangenomen, en wordt die ook volledig onderschreven.
Net zo is er de Verklaring van de Rechten van het
Kind, ook door vrijwel alle landen erkent. Heeft
echter elke volwassene het volle recht op het ervaren
van zijn sexualiteit op de wijze die hij wenst en
kiest, het kind dan evengoed sexuele gevoelens heeft
zoals ook wel degelijk door wetenschappelijke
onderzoeken (schoorvoetend) wordt erkend heeft dat
niet, en wordt dus al in de verklaring over zijn eigen
rechten gediscrimineerd! Een verklaring die feitelijk
opgesteld is om discriminatie te voorkomen, doet dus
in elk geval voor wat betreft het sexuele aspect het
tegenovergestelde. Kan het nog paradoxaler? In mijn
visie heeft elk kind net zo veel rechten als elke
volwassene, en dus ook een onaantastbaar recht op sex
als het dat wenst. Uiteraard moet er ook bescherming
zijn tegen misbruik, hele goede bescherming met zware
straffen als dreiging, maar dat is totaal niet
leeftijd gebonden. Ieder mens heeft recht op
bescherming tegen dwang en misbruik, niet alleen in
sexuele zin. Het dient ook het individu zelf te zijn
die gefineerd en aangeeft of iets wel of niet
misbruik is, en niet een instituut, een
deskundige, een hulpverlener of een overheid.
Ieder mens, en dus ook ieder kind, moet het recht
hebben zelf aan te geven of het wel of niet sex wil,
en met wie. Ik had als jongetje dat recht moeten
hebben, en ik wilde sex. Ik wilde sexueel ontdekken en
ik wilde sexueel experimenteren en ik wilde sexueel
ervaren. En ik heb juist schade geleden doordat dat
NIET gebeurde, daar ben ik van overtuigd!
Je vroeg in je e-mail naar mijn ervaringen DNH, dit is
alvast een begin. En er is nog meer te vertellen, er
zijn nog meer voorvallen uit de tijd dat ik heel jong
was die in mijn geheugen gebrand staan, die kan ik
misschien een volgende keer schrijven als je ze weten
wilt. Hoe zit het verder met jou eigenlijk, met jou
ervaringen. Naar je mening over en je instelling ten
opzichte van pedofilie en kindersex hoef ik gelukkig
niet te vragen, je geeft het gedurfd, eerlijk een heel
duidelijk weer op je paginas op het net. Maar wat
zijn jouw herinneringen, wat heb jij meegemaakt toen
je jong was, op welke wijze werd jij onderdrukt? En
hoe is die situatie nu? Ik zou het leuk vinden daar
meer over te horen.
Groet, in evenveel vertrouwen.
Tom.
Beste Thomas,
Bedankt voor je lange brief, hij staat al op m’n website, zoals je
misschien al gezien hebt.
Ja, ik herken ook veel van wat je schrijft, al zou ik wat meer
psychologisch de zaak bekijken.
Zo weet ik nog heel goed hoe depressief, angstig en schuldig ik me
voelde met m’n geheim, waar ik toen natuurlijk niets over wist. Ik heb
een hele tijd de gedachte gehad dat alles wat met sex te maken had een
groot geheim en verboden was, wat op zekere hoogte ook wel zo was, maar
enig verschil tussen sex, homosex en pedosex had ik geen enkele notie
van.
Natuurlijk heeft de verfoeilijke hetero-hegemonie een desastreuse
invloed op mijn welbevinden zowel als kind als als volwassene gehad, en
ik neem nog steeds elke anti-pedofiel hoogst kwalijk wat ze mij hebben
aangedaan, bewust of niet.
Ze willen gewoon niet luisteren, omdat ze dan bekennen moeten dat het
zelf kinderbeulen zijn, wat ze -immoreel als ze zijn- natuurlijk nooit
zullen doen.
Nog steeds ervaar ik de hetero’s en homo’s als verkrachters, omdat ik zo
vaak sexueel ben lastiggevallen door ze, m.a.w. niet alleen hebben ze
mijn kindertijd volledig verpest en in een hel veranderd, ook mijn
volwassen leven verpesten en verkrachten ze volledig.
En zij maar volhouden dat sex met kinderen zo slecht is omdat
minderjarigen zich niet verdedigen kunnen: ook als volwassene word ik
nog steeds geconfronteert met ongewilde sexuele intimidatie’s van hetero’s en homo’s en kan daar niets
tegen doen, ook al ben ik nu meerderjarig.
Als een rode draad door mijn leven loopt de haat die ik koester vjegens
hetero’s en anti-pedofielen, maar dat heb je wel kunnen opmerken uit
mijn verhalen op m’n website.
Schrijf vooral terug, want ik plaats het al te graag op mijn pagina’s
als bewijs voor wat de hetero’s en anti-pedofielen de kinderen
wijdverbreid en nog immer -ongestraft- aandoen.
Ik schrijf je nog wel over mijn eigen ervaringen als kind, maar veel
rooskleurigs zal er niet tussen zitten, gezien de mineurstemming waar
elke herinnering van doortrokken is.
Thomas, nog prettige feestdagen, en oja: een link naar een chat-site
waarop je kunt lezen hoe ik die vieze hetero’s op stang jaag met mijn (en
jouw) verhalen.
http://www.kontverhaal.com/kontverhaal/archives/000062.html
Tot
schrijvens!
DNH (ja, blijf me voorlopig maar DNH noemen!)
Hallo DNH.
Bedankt voor je brief, ook al is hij blijkbaar eerst
ergens blijven hangen toen je hem schreef. Ik krijg
hoe langer hoe meer de indruk dat we verbazingwekkend
op een lijn zitten als het over onze ervaringen in
onze jeugd gaat, het gemis dat we gevoeld hebben, en
de gevolgen die wij daar van hebben ondervonden en nog
steeds ondervinden. Verschil is daarbij denk ik echter
wel dat ik geloof ik, of hoop ik, wat minder wrok
koester tegen de heterohegemonie dan waar jij last van
lijkt te hebben. Begrijp mij niet verkeerd, ik zou wel
degelijk pagina’s ook met kritiek kunnen vullen over
de ziekmakende anti-pedofiele mentaliteit van de
huidige maatschappij en de absoluut schadelijke
gevolgen daarvan voor heel veel kinderen! Of wij daar
ooit nog een verandering in meemaken mag je je helaas
afvragen, maar dat is geen reden tegen die
maatschappij aan te schoppen. Integendeel! De tijden
zijn ook wel eens anders geweest overigens als ik het
goed heb, in de vrije jaren 70 was tenslotte zelfs
de NVSH (ook niet zon lekkere club overigens) op een
positieve manier met kindersex en pedofilie bezig. Dat
heeft geloof ik alleen niet zo lang geduurd, en zeker
geen echte positieve resultaten gehad. Helaas!
Een ding is mij over jou nog niet helemaal duidelijk.
Hoe beschouw jij jezelf nu? Zeker niet als hetero
krijg ik de indruk, maar ook niet als homo als ik het
goed heb. Als pedo moet dan het antwoord zijn, en wat
mij betreft mag en moet je daar trots op zijn. Val jij
dan op jongens en jongetjes, of niet? Voor alle
duidelijkheid, ik beschouw mijzelf als pedo en homo,
en weet van mijzelf dat een leeftijd voor mij geen
doorslaggevende rol speelt bij het aangetrokken
voelen tot. Ik kan zowel opgewonden raken van een
mooie man van 48 als van een van een beeldschoon
jongetje van 8. En dan heb ik het over emotioneel
opgewonden en natuurlijk ook sexueel opgewonden, en
meestal in die volgorde. Hoe moet ik wat dat betreft
tegen jou aankijken DNH? Het maakt voor mij overigens
geen verschil, ik vroeg het mij gewoon af. Als je er
verder niet duidelijk over wilt zijn respecteer ik dat
natuurlijk ook.
Je roept overigens ook mijn nieuwsgierigheid op als je
het hebt over lastig gevallen worden door, en dan
vooral ook omdat je aangeeft dat je dat nu ook nog zo
ervaart. Wat bedoel je daar precies mee? En voelde dat
ook zo als kind? Ik snakte als kind naar sex zoals ik
je al geschreven heb, en dwingend werd mij feitelijk
duidelijk gemaakt dat zoiets niet hoorde en ik dus
raar was. Het klinkt raar realiseer ik mij, maar als
ik als kind ook sexueel was lastiggevallen dan was
dat misschien wel een bevrijding voor mij geworden en
had ik kunnen experimenteren en spelen met die
mannenlijven en mannenpiemels waar ik als klein
jochie zo naar zocht. Ik realiseer mij natuurlijk dat
zoiets ook heel erg verkeerd had kunnen lopen, maar
toch.
Dat schrijvende moet ik weer terugdenken aan een
jongen bij ons uit de straat op wie ik mateloos
verliefd ben geweest toen ik 12 was. Hij was 19, en
dus wel erg groot, voetbalde desalniettemin altijd
met ons jongetjes als hij in de buurt was. Heel wat
keren werd er bij het voetballen ook wel wat
gevochten en het zal je niet verbazen dat ik het
fantastisch vond als hij mij vasthield en we samen
over het veld rolden. Ik had dan binnen de kortste
keren een bikkelharde piemel in mn broekje staan, en
ik weet zeker dat hij dat vaak zat gezien of gevoeld
moet hebben bij het vechten. Ik ben er ook van
overtuigd dat hij dan ook bijna altijd een stijve lul
in z’n strakke spijkerbroek had, ik keek er stiekem
naar uiteraard. Er op terug kijkend weet ik bijna
zeker dat hij en ik allebei hetzelfde wilden: sex!
Heel veel sex! Hij speelde heel lang de belangrijkste
rol in mijn sexuele fantasieen, honderden keren heb ik
mijn jonge vaak chronisch harde piemel afgetrokken en
mijn holletje gevingerd terwijl ik aan hem dacht, aan
zijn grote stevige lijf en zijn vast wel grote en
loeiharde paal en dagdroomde over alle supergeile sex
die we zouden kunnen hebben. Man, wat heb ik naar hem
en naar sex met hem gesnakt. Maar dankzij de anti-pedo
hetero terroristen die de maatschappij toen ook al
domineerden zijn erg gelovige ouders hoorden daar
zeker ook bij gebeurde er tussen hem en mij helemaal
natuurlijk nooit iets, kon er nooit iets gebeuren. Ik
weet overigens dat hij een jaar of 5 geleden, toen ik
voor het laatst via via wat van hem hoorde, nog steeds
alleen was terwijl hij toen al 40 moet zijn geweest,
en ik weet ook dat hij al jaren heel actief is in de
scouting. Allebei voor mij tekenen aan de wand
volgens mij als het over zijn behoeften gaat, nu en
toen. Had hij mij maar lastiggevallen denk ik wel
eens, ik ben er echt van overtuigd dat ik dan nu
lekkerder in mijn vel had gezeten, emotioneel en
sexueel. Ik denk jij dat goed kunt snappen, net zoals
ik er van overtuigd ben dat elke hetero (terrorist)
die ik dat in alle eerlijkheid zou vertellen mij voor
gek zou verklaren.
Heb jij ook dat soort dingen meegemaakt ik je jeugd
DNH? Je lijkt met veel pijn op die jeugd terug te
kijken, zie ik dat goed? Je herinneringen zijn van
een mineurstemming doortrokken schrijf je, en dat
vind ik vreselijk voor je. Anti-pedofiele hetero’s
maakten en maken nog steeds slachtoffers door de
oprechte behoefte van (sommige) kinderen aan sex de
onderdrukken en te demoniseren, dat ben ik hartgrondig
met je eens zoals je weet. En daar heb jij geloof ik
nog meer van te lijden gehad dan ik. Zit er tussen de
eigen ervaringen van jou als kind niet een die boven
de mineurstemming uitstijgt? Ik zou het leuk en
leerzaam vinden daar wat meer over te horen van je. En
laten we inderdaad dit contact nog een tijdje
volhouden DNH, we zouden er beiden wel eens veel aan
kunnen hebben.
In vertrouwen, en in genegenheid. En zeker tot
schrijfs!
Tom.